El ventilador españolista arranca así con fuerza en la que presumiblemente será una campaña más amplia para intentar disipar el tufo a mierda y putrefracción que emana de la ejemplar “democracia” española. El objetivo esta claro: hacer creer a la gente que en el fondo todas las personas que de uno modo u otro tienen actividades políticas son y hacen lo mismo.

Habrá que estar al loro, porque en situaciones no ya de crisis sino de pura debacle, como la que atraviesa el estado español en estos momentos, cualquier cosa vale para crear confusión e intentar esconder la basura debajo de la alfombra. Por otra parte, no se nos escapa que estas dos andanadas se han producido precisamente en Nafarroa en un momento especialmente delicado para la Navarra foral y española.

Euskalerria Irratia no es un negocio, sino una emisora de radio perseguida y víctima de injusticias sin fin, alguna de ellas reconocida como tal hasta por los tribunales españoles. Ni Jon Garai ni Rosika Iriarte son gente corrupta, sino luchadores valientes que por eso sufren ahora el acoso españolista. Hay quien piensa que la basura se tapa con basura, pero en realidad así nos demuestran que son pura basura.

Duela hamar urte, militar espainiar armatuek itxi zuten euskaraz argitaratzen zen egunkari bakarra. Guardia zibilak ziren aipatu militarrak eta espainiar epaile baten aginduz egin zuten. Hainbat lagun atxilotu zituzten, gainera, gerora, tortura larriak salatu zituztenak.

Hamar urte pasa badira ere, eraso bortitzaren oiartzuna ederki aditzen da oraingoz. Epaiketaren inguruko erabakiek ez zuten euskal herritar askoren haserrea ahuldu. Oraingoz ere, oroimenak haserrea pizten du, egia esan.

Egunkariaren kontrako erasoak espainair estatua eta euskal jendartearen arteko haustura aregotu zuen, baina ez dakigu erasoaren arduradunek zerbait ikasi ote duten lehia honetatik. Nik, bederen, zalantza handiak ditut horretaz.

Izan ere, bide beretik jarraitu dute, formak aldatuta ere. Nabarmena da egindakoak koste politiko handia suposatu diola espainiar estatuari. Horregatik ez da errepikatu. Hau aintzat hartu behar da. Baina errepresioa eta protesta sozial nahiz politikoaren kriminalizazio ez da inoiz ere eten. Presio maila aldatu da azken hilabetetan, ados, baina espainiar eta frantziar estatuek ez dute errepresioaren bidea baztertu.

Badago,ene ustetan, afera honetatik atera daitekeen ikaskizun handia bat: mobilizazioa eta salaketaren garrantzia. Borrokak fruituak ematen ditu. Gure herriak beste egunkari bat jarri zuen abian eta izugarriak izan dira mobilizazioak. Kolpea kolpeatzaileen kontra iraili zuen Euskal Herriak. Horixe da, ene ustetan, errepresioaz, maila orokorran, lortu beharrekoa: estatuendako kostea onartezina bilakatu behar dugu. Egin daiteke?, ene ustetan bai, baina formulan asmatu behar da, hori da erronka. Asma dezagun, bada, errepresioari muga jartzeko bidea!

Elkarrizketa osoa:

http://oarsobidasoa.hitza.info/2013/01/16/floren-aoiz-ezin-dugu-pentsatu-independentzian-zatituta-gauden-bitartean/

http://oarsobidasoa.hitza.info/2013/01/16/floren-aoiz-ezin-dugu-pentsatu-independentzian-zatituta-gauden-bitartean/2/

http://oarsobidasoa.hitza.info/2013/01/16/floren-aoiz-ezin-dugu-pentsatu-independentzian-zatituta-gauden-bitartean/3/

Ergel handia da gure Cervera? Uste duzue? Horrela laburtu daiteke gertatutakoa? Besterik ez? Xelebrekeria hauek direla eta, kontatzen diguten zerbait sinetsi duzue? Nori ematen ahal zaio oinarrizko fidagarritasunik, auzian agertzen diren pertsonaiak aintzat hartuta?
Zaila egiten da esaten digutena ontzat ematea. Afera ez da gezurra izatea, egiaren alde handiak ez agertzea baizik. Izan ere, ene ustetan, ez dakiguna dakiguna baino askoz ere garrantzitsuagoa da. Iceberg baten goiko mutur ttikiaz ari garela iruditzen zait. Ikusgarria da, deigarria, harrigaria, maila batean, nahi baduzue, baina sakoneko iluntasunaren berri ematen diguna, batez ere.
Zer dago, bada, iceberg honen alde ilunetan? Agertu dena, ilunari argia emateko azaldu da ala ilun gordetzeko asmoz? Izkututakoa jendartearen aurrean jartzeko ala betirako gordetzeko?
Ez naiz konspirazio teorien zalea, baina argi dago iluntasun gehiegi dagoela historiotxo honen inguruan.

Urteurren urte honek laster emanen digu azken agurra.

1512ko erasotik 500 urte pasatu dira eta nabarmena izan da gurea, zorionez, oroitzen duen herria dela.

Batzuek bestelako planak zituzten urteurren honetarako. Nafarroak Espainiarekin egin omen zuen borondatezko ezkontza alaiaren besta ospatu nahi zuten, itunaren fikzioa errotuz. Herritarron joera ez da hori izan, alta, eta espainiarren aldekoek atzera egin behar izan dute, ihesean, mendeetan zehar inposatutako faltsukeriak ezin mantenduz.

Aurrera egiteko planifikatu zuten urtea, baina atzeraka dabiltza orain, berriz, 1512koa konkista izan zela gero eta argiago delarik.

Ez da izan, edonola ere, iraganaren inguruko lehia. Ez soilik, bederen. Duela bostehun urte gertatutakoa aipatuz gaur egungo egoeraz aritu gara batzuk eta besteok. Gaur egungo estatusa izan da hizpide, hainbaten gustokoa izan ez den arren.

Panorama itsusia eskaini digute espainiarren aldekoek. Langabezia, murrizketak, ustelkeria, itxikeria, zaila da horrela atxekimenak lortzea. Gezurra nagusitzen delarik, gainbehera joaten da sinesgarritasuna.

Konkistaren inguruko eztabaidak bete betean jo du astindutako jendartearen baitan. Lehiaren esparru bilakatu da.

Onuragarria izan da, beraz, baina ezin gara horretan gelditu. Iragana ezin da gure iparorratza izan. Gure erronka ez da atzera begira jartzea, oroitzapena mundua aldatzeko egitasmoaren testuinguruan berreskuratzea baizik.

Iragana lapurtu digute, nabarmena da. Baina berreskuratzea ez da errepikatzea, edo joan diren mendeetako egoerak itzuliarazi nahi izatea. Iragana ezagutuz, nagusitu diren errelato menperatzaileak agerian utziz, tresnak eskaintzen dizkiogu euskal jendarteari bere buruaren jabe egiteko, berriz.

XXI mendeko jendeak garelako, ez XVI. ekoak. XXI mendeko herri askea izan nahi dugulako, finean.

Tras meses de trabajo un tanto caótico por haber coincidido con otras muchas tareas, con una buena parte de los textos escritos, corregidos o reformulados mientras estaba en Uruguay, Argentina y Chile, sale a la luz mi nuevo libro.

Y llega a Durango, salvo problemas de última hora, precisamente cuando se cumplen 15 años de mi detención y encarcelamiento por orden del Tribunal Supremo del Reino de España para cumplir, junto al resto de compañeras y compañeros de la Mesa Nacional de Herri Batasuna, una sentencia de 7 años de prisión por “colaboración con banda armada”.

Sirva este libro -también- como recuerdo a quienes todavía no hemos podido librar de los barrotes, en la esperanza y el deseo de lograrlo cuanto antes.

]]> http://elomendia.com/2012/nuevo-libro-mas-alla-de-1512-memoria-politica-y-hegemonia/feed/ 8 http://elomendia.com/2012/ongi-etorriak-etxera/ http://elomendia.com/2012/ongi-etorriak-etxera/#comments Fri, 27 Jul 2012 16:26:18 +0000 Floren http://elomendia.com/?p=869 Egunotan, zorionez, preso politiko aunitz etxera itzultzen ari dira. Haien eta ingurukoen poza gureganatzen dugularik, barnean eta atzerrian dauden guziak etortzen dira gogora, jakina.

Falta diren guzien ongi etorriak ospatu nahi ditugulako, lehenbailehen ospatu ere!

Gabon ama, bi hitz bakarrik
berri on bat zuri emateko;
bukatzen da gure gau luzea
laister nauzu anaien ondoan,
etxe zarrera berriro itzuliz
lehengo kaletan borrokatzeko!

Esaiezu nere lagunei
ez noala esku hutsikan:
Maitatu dut gure aberria,
sufritu dut kate lazgarria,
bainan hargatik etsipen beltzean,
noraezean ez naiz erori!

Ez nuke nahi ilunpe hontan
anai bakar bat lotuta utzi!
Eska zaiezu aberkide guztiei
indar guztiz oihu egin dezaten!
Denok batera atera gaitezen
Zulo hontatik libre izateko!

Yolanda Barzina Iruñeko udaletxetik Nafarroako Gobernuaren jauregira pasa zelarik, itxaropen tarte ttikia zabaldu zen euskal hiriburuan. Maia alkate berriaren lehen urratsak eta ixilguneak aintzat hartuta, pentsatu nahi izan genuen aro berria irekitzen ari zela, doi doi bazen ere, Iruñean.

Olentzeroen inguruko erabakiak, ohiko debeku batzuen gainditzea, joera berriak atzematen ziren hainbat esparrutan. Maiak ez omen zuen Barzina izan nahi.

Aberri Egunean, esaterako, izugarrizko baldintza estuak eta, jakina, alde zaharretik kanpo, karpa baterako baimena lortu zen. Lehen esan bezala, gauzak aldatuak zirela sinetsi nahi izan genuen.

Ez zen horrela, berriz.

1512ko konkistaren inguruko ekitaldietan esnatu ginen, amets goxoa uxatu eta betiko ametsgaiztoan geundela ulertzeko. Berriz ere, herri mugimenduaren jarduerak debekuen bidez oztopatzeko borondatea agerian gelditu zen, eta Sanferminen inguruan bergauza gertatzen ari da.

Debekuak, Gora Iruñearen festagunearen egitasmo ausart eta erakargarria bertan behera, tentsioa igo nahi dute UPNkoek Iruñean. Bukatu da irekiera saioa, aurreko iluntasunera itzuliko gara?

Ikusi beharko. Jendartearen erantzuna ere neurtzen ariko dira, ziur asko. Nabarmena da haserrea eta pentsatu behar da herri mugimenduak ez direla isilik geldituko.

Baina, batez ere, garai berrian gaudela aintzat hartu behar dute UPNkoek. Jada ez dute balio aurreko aitzakia errezek. Ezin zaio aro honetako erronkari aurreko formulaz erantzun.

UPNkoek, beharbada, sinetsi nahi dute honelako astakeriak debalde pasatzen direla, bestelako ondoriorik gabe. Ez dute atzematen, nonbait, jendarte mailan bildutako haserrea. Ba, erraldoia da. Murrizketek, iruzurrek, ustelkeriak, gehiegikeriek, eta, orohar, UPNren egunoroko jarduerak inoiz baino erreakzio zabal eta sakonagoa eragiten dute, Navarra foral eta españolaren ereduak inoiz baino erakargarritasun gutxiago duelarik.

Dekeku berriek joera hori areagotuko dute, zalantzarik gabe. UPN isolatuago geldituko da, beraz. Ez dirudi oso negozio ona denik, gaur egungo egoeran, halako bidea hartzea.

Baina, bestalde, pentsatzen ahal da debeku eta itxikeriaren garaietara itzultzen direla irekitako zirrikitu ttikian izugarrizko tropela pasatzen ari zelako. Izututa daudelako egin dutela, hots.

Herri mugimenduaren arrakastaren beldur direla begibistakoa da. Baina, kalkulu bat ala bestea eginik ere, makurtzen ari dira, erabaki onartezinak baitira, jendearen haserrea piztuko dutenak, alegia.

Ereduen arteko talka honetan, UPNk itxikeria, espainiartasuna eta neoliberalismoaren ikurrak hartu ditu. Herri mugimenduak, berriz, bestelako Iruñea eta bestelako Nafarroaren ametsa adierazten du.

Lehia, berriz ere, pizturik dago. UPN, PPren babes bakarraz. Herri mugimendua, gero eta lagun gehiagorekin. Argi dago, ezta? Ba, argi esan dezagun, Gora Iruñea!